Bron: Science Daily | Methode: Herschreven
Origineel: “Scientists find a massive hidden CO2 sponge beneath the ocean floor”
Researchers found that eroded lava rubble beneath the South Atlantic can trap enormous amounts of CO2 for tens of millions of years. These porous breccia deposits store far more carbon than previously sampled ocean crust. The discovery reshapes how scientists…
Een baanbrekende ontdekking onder de oceaanbodem van de Zuid-Atlantische Oceaan werpt nieuw licht op hoe onze planeet al miljoenen jaren haar klimaat stabiliseert. Wetenschappers van de Universiteit van Southampton hebben ontdekt dat geërodeerd lavapuin een veel grotere rol speelt in de opslag van koolstofdioxide dan tot nu toe werd aangenomen.
**Verborgen koolstofopslag in lavapuin**
Het onderzoeksteam, onder leiding van Dr. Rosalind Coggon, analyseerde rotsmonsters die ongeveer 60 miljoen jaar geleden werden gevormd en diep onder het oceaanoppervlak werden verzameld. Deze monsters tonen aan hoe grote hoeveelheden CO2 voor extreem lange periodes opgesloten kunnen blijven in lagen van lavagruis die zich opstapelen op de oceaanbodem.
“We wisten al lange tijd dat erosie op de hellingen van onderzeese bergen grote volumes vulkanisch puin produceert, bekend als breccia – vergelijkbaar met puinhelling op continentale bergen,” legt Dr. Coggon uit. “Onze booractiviteiten leverden echter de eerste kernen van dit materiaal op nadat het tientallen miljoenen jaren over de oceaanbodem is getransporteerd terwijl de tektonische platen van de aarde uit elkaar bewegen.”
**Natuurlijke CO2-reservoirs**
De onderzoekers onderzochten lavamateriaal dat werd geboord uit de diepte van de Zuid-Atlantische Oceaan om te meten hoeveel CO2 wordt opgenomen in deze rotsen door interacties tussen zeewater en het afkoelende vulkanische materiaal. Dit onderzoek markeert de eerste keer dat hun rol als uitgebreide koolstofopslagstructuren duidelijk werd erkend.
De poreuze en doorlaatbare afzettingen blijken een enorme capaciteit te hebben om CO2 uit zeewater op te slaan terwijl ze geleidelijk worden gecementeerd door calciumcarbonaatmineralen die zich vormen uit zeewater dat er doorheen stroomt.
**De geologische koolstofcyclus**
Om de betekenis van deze ontdekking te begrijpen, is het belangrijk te weten hoe koolstof zich over geologische tijdschalen door de aarde beweegt. De hoeveelheid koolstofdioxide in de atmosfeer wordt beïnvloed door de langzame uitwisseling van koolstof tussen het binnenste van de aarde, de oceanen en de lucht gedurende vele miljoenen jaren.
“De oceanen zijn geplaveid met vulkanische rotsen die zich vormen bij mid-oceanische ruggen, terwijl de tektonische platen uit elkaar bewegen en nieuwe oceaankorst creëren,” aldus Dr. Coggon. “Deze vulkanische activiteit geeft CO2 vrij uit diep in de aarde naar de oceaan en atmosfeer.”
Maar oceaanbassins zijn niet slechts een container voor zeewater. Zeewater stroomt miljoenen jaren lang door de scheuren in de afkoelende lava’s en reageert met de rotsen, waarbij elementen worden overgedragen tussen de oceaan en de rots. Dit proces verwijdert CO2 uit het water en slaat het op in mineralen zoals calciumcarbonaat in de rots.
**Verassende opslagcapaciteit**
De meest opzienbarende bevinding kwam tijdens het diep boren in de oceaanbodem van de Zuid-Atlantische Oceaan. “We ontdekten lavapuin dat tussen de twee en 40 keer meer CO2 bevatte dan eerder bemonsterde lava’s,” verklaart Dr. Coggon.
Deze ontdekking onthulde het belang van breccia – gevormd door erosie van oceaanbodembergjen langs mid-oceanische ruggen – als een spons voor koolstof in de langetermijnkoolstofcyclus. Het onderzoek maakt deel uit van Expeditie 390/393 van het International Ocean Discovery Program.
**Gevolgen voor klimaatwetenschap**
Deze bevindingen veranderen fundamenteel hoe wetenschappers kijken naar de langetermijnbalans van koolstof tussen de oceaan, rotsen en atmosfeer. Ze onthullen een verborgen mechanisme dat helpt bij het stabiliseren van het klimaat van de aarde over geologische tijdschalen.
Het team kwantificeerde hoeveel CO2 wordt opgenomen in oceaankorst door deze chemische reacties, waarbij bleek dat de eerder onopgemerkte breccia-afzettingen een veel grotere rol spelen dan traditionele oceaankorst.
**Toekomstperspectief**
Deze ontdekking biedt niet alleen nieuwe inzichten in de natuurlijke koolstofcyclus van onze planeet, maar kan ook belangrijk zijn voor het begrijpen van hoe de aarde historisch heeft gereageerd op klimaatveranderingen. Het onderzoek toont aan dat er nog veel te leren valt over de complexe mechanismen die het klimaat van onze planeet reguleren, vooral in de context van de huidige klimaatuitdagingen.
De studie, gepubliceerd in Nature Geoscience, opent nieuwe onderzoeksrichtingen voor wetenschappers die proberen te begrijpen hoe natuurlijke processen koolstof opslaan en vrijgeven over geologische tijdschalen.