Bron: Science Daily | Methode: Herschreven
Origineel: “Human brains light up for chimp voices in a way no one expected”
Humans don’t just recognize each other’s voices—our brains also light up for the calls of chimpanzees, hinting at ancient communication roots shared with our closest primate relatives. Researchers found a specialized region in the auditory cortex that reacts distinctly to…
De menselijke hersenen beperken zich niet tot het herkennen van onze eigen stemmen. Baanbrekend onderzoek van de Universiteit van Genève toont aan dat specifieke delen van onze auditieve cortex opmerkelijk sterk reageren op de roepen van chimpansees, onze naaste evolutionaire verwanten.
Deze ontdekking, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift eLife, opent nieuwe perspectieven op hoe spraakherkenning is ontstaan en hoe dit verband houdt met de ontwikkeling van menselijke taal. Het suggereert dat onze hersenen mogelijk oude neurale sporen bewaren die ons helpen de stemmen van onze primatenneefjes te herkennen.
**Evolutionaire wortels van communicatie**
Menselijke stemmen spelen een centrale rol in sociale communicatie, en een aanzienlijk deel van de auditieve cortex is gewijd aan het interpreteren ervan. Wetenschappers van de Faculteit Psychologie en Onderwijswetenschappen van de Universiteit van Genève wilden onderzoeken of deze vaardigheden diepere evolutionaire oorsprong hebben.
Voor hun onderzoek gebruikten de onderzoekers een vergelijkende benadering gebaseerd op soortevolutie. Door te bestuderen hoe de menselijke hersenen vocalisaties van nauw verwante soorten verwerken – zoals chimpansees, bonobo’s en makaken – probeerden ze eigenschappen te identificeren die we delen met andere primaten. Deze aanpak helpt licht werpen op hoe de neurale fundamenten van vocale communicatie begonnen te ontstaan, lang voordat taal bestond.
**Uniek onderzoeksopzet**
In het experiment luisterden 23 menselijke vrijwilligers naar vocale geluiden van vier verschillende soorten. Menselijke stemmen dienden als controlegroep. Chimpanseeroepen werden opgenomen omdat deze primaten zowel genetisch als akoestisch nauw verwant zijn aan mensen. Bonobo-vocalisaties werden ook getest, ondanks dat deze vaak meer klinken als vogelgezang. Makakenroepen werden toegevoegd omdat deze primaten evolutionair en akoestisch verder van mensen afstaan.
De onderzoekers gebruikten functionele magnetische resonantiebeeldvorming (fMRI) om de activiteit in de auditieve cortex te onderzoeken. “Onze bedoeling was te verifiëren of er een subregio bestaat die specifiek gevoelig is voor primaatvocalisaties,” legt Leonardo Ceravolo uit, onderzoeksmedewerker aan de faculteit en hoofdauteur van de studie.
**Verrassende resultaten**
De resultaten bevestigden hun verwachtingen op een opmerkelijke manier. Een deel van de auditieve cortex, bekend als de superieure temporale gyrus – die een sleutelrol speelt bij het verwerken van geluiden gerelateerd aan taal, muziek en emotionele signalen – vertoonde verhoogde activiteit wanneer deelnemers bepaalde primatenroepen hoorden.
“Wanneer deelnemers chimpanseevocalisaties hoorden, was deze reactie duidelijk anders dan die welke werd veroorzaakt door bonobo’s of makaken,” aldus Ceravolo. Dit patroon is bijzonder opvallend omdat bonobo’s genetisch even nauw verwant zijn aan mensen als chimpansees, maar hun vocalisaties verschillen sterk in akoestische structuur.
De bevindingen suggereren dat zowel evolutionaire nabijheid als gelijkenis in geluidskenmerken invloed hebben op hoe de menselijke hersenen reageren. Dit wijst op een complexe interactie tussen onze genetische erfenis en de specifieke akoestische eigenschappen van verschillende primatensoorten.
**Implicaties voor taalevoluti**
Deze ontdekking biedt nieuwe richtingen voor het begrijpen van hoe de neurale basis van communicatie is geëvolueerd. Het geeft aan dat sommige delen van de menselijke hersenen mogelijk een gevoeligheid hebben behouden voor de roepen van onze naaste primaatverwanten.
“We wisten al dat bepaalde gebieden van dierenhersenen specifiek reageerden op de stemmen van hun soortgenoten. Maar hier tonen we aan dat een regio van de volwassen menselijke hersenen, de anterior superieure temporale gyrus, ook gevoelig is voor niet-menselijke vocalisaties,” merkt Ceravolo op.
Deze resultaten ondersteunen het idee dat mensen en mensapen vocale verwerkingsvaardigheden delen die bestonden voordat gesproken taal ontstond. Ze kunnen ook helpen verklaren hoe spraakherkenning zich ontwikkelt in het vroege leven. Deze onderzoekslijn zou bijvoorbeeld kunnen verduidelijken hoe baby’s beginnen met het herkennen van vertrouwde stemmen terwijl ze nog in de baarmoeder zijn.
**Toekomstperspectieven**
Het onderzoek opent fascinerende nieuwe vragen over de evolutionaire wortels van menselijke communicatie. Het toont aan dat onze hersenen op manieren zijn gevormd door onze evolutionaire geschiedenis die we nog maar net beginnen te begrijpen. Deze inzichten kunnen niet alleen ons begrip van taalontwikkeling verdiepen, maar ook nieuwe perspectieven bieden op hoe communicatieve vaardigheden zich ontwikkelen vanaf de vroegste levensstadia.