Bron: NOS Algemeen | Methode: Herschreven
Origineel: “Inwoners Sumatra voelen zich in de steek gelaten na grootste natuurramp in 8 jaar”
Op Sumatra groeit de frustratie over de hulpverlening na de dodelijke overstromingen en aardverschuivingen van de afgelopen dagen. Er zijn al 804 doden geteld, en er worden nog zeker 650 mensen vermist. Maar de grootste frustratie is dat nog duizenden…
Een week na de verwoestende overstromingen en aardverschuivingen die het Indonesische eiland Sumatra teisterden, groeit de frustratie onder de getroffen bevolking. De dodelijkste natuurramp in acht jaar tijd heeft al 804 mensenlevens geëist, terwijl zeker 650 mensen nog steeds vermist worden. Maar het is vooral de trage hulpverlening die voor woede zorgt bij duizenden slachtoffers die nog altijd op hulp wachten.
**Zeldzame proporties**
De overstromingen in Indonesië zijn van zeldzame proporties en vormen de grootste natuurramp in zeker acht jaar tijd. Sumatra, een van de grootste eilanden ter wereld, is nagenoeg volledig in het noorden getroffen door de gevolgen van zware moessonregens. De materiële schade is enorm. “Mijn huis is vernield. En ik hoop dat de overheid ons zal helpen,” vertelt Rosmina uit Noord-Sumatra aan persbureau AFP.
De omvang van de ramp wordt duidelijk wanneer je de geografische uitdagingen van Sumatra in overweging neemt. In tegenstelling tot het dichtbevolkte en beter ontwikkelde naburige eiland Java, kampt Sumatra met aanzienlijke logistieke problemen. Het eiland beschikt over een beperkt wegennetwerk, vooral in de centrale gebieden.
**Logistieke nachtmerrie**
“Het is logistiek een hele uitdaging om op de ramp te reageren,” legt Ade Soekadis van hulporganisatie Mercy Corp Indonesia uit aan Channel News Asia. Wanneer een van de weinige toegangswegen beschadigd raakt door de ramp, kunnen hulpverleners plots hele gebieden niet meer bereiken. Dit heeft geleid tot een situatie waarbij veel gemeenschappen volledig geïsoleerd zijn geraakt.
De Indonesische overheid heeft geprobeerd deze uitdaging aan te pakken door helikopters en ander vliegend materieel in te zetten om afgelegen gebieden te bereiken. Volgens lokale overheden is deze inzet echter ontoereikend om de enorme behoeften te dekken.
**Acute tekorten**
De gevolgen van de trage hulpverlening worden pijnlijk duidelijk in de verhalen van de slachtoffers. Er ontstaan tekorten aan basisbehoeften zoals rijst en brandstof. “Het is ook heel moeilijk om schoon water te vinden,” getuigt slachtoffer Zamzani tegenover AFP. Een lokale politicus uit de provincie Atjeh meldt daarnaast een acuut tekort aan medicijnen. “Mensen worden ziek,” waarschuwt hij op het Indonesische Kompas TV.
Voor mensen zoals Hamida Telaumbaunua, die haar huis en volledige inboedel kwijtraakte, is de onzekerheid ondraaglijk geworden. “Het is zwaar om na te denken over wat de toekomst ons brengt. Ik ben nu hier, en dat is ok. Maar later… ik weet niet wat er zal gebeuren,” vertelt ze aan Channel News Asia.
**Controverse rond noodtoestand**
De trage reactie heeft ertoe geleid dat veel hulporganisaties president Prabowo oproepen om de nationale noodtoestand uit te roepen. Tot nu toe weigert hij echter om deze drastische stap te zetten. Volgens de president hebben de lokale overheden de situatie onder controle en is er geen noodzaak voor een nationale noodtoestand.
De voorzitter van de gezamenlijke parlementen in Indonesië steunt deze positie. “De rampendienst, het leger en de politie reageren snel. De situatie is nu adequaat,” luidt zijn beoordeling.
Het uitroepen van een nationale noodtoestand is inderdaad zeer zeldzaam in Indonesië. Deze maatregel werd slechts toegepast na de verwoestende tsunami in 2004 en tijdens de COVID-19-pandemie. Opvallend genoeg werd zelfs na de tsunami van 2018, waarbij meer dan 4.000 mensen omkwamen op het eiland Sulawesi, geen noodtoestand afgekondigd.
Hulporganisaties blijven echter aandringen op deze maatregel, omdat een nationale noodtoestand lokale overheden sneller toegang zou geven tot hulpfondsen die dringend nodig zijn om slachtoffers te helpen.
**Onderliggende oorzaken**
Naast de acute crisis borrelt er ook woede op over de onderliggende oorzaken van de ramp. Reliwati Siregar uit Tapanuli, het gebied waar een kwart van alle dodelijke slachtoffers vielen, wijst naar decennia van ontbossing. “Kwaadaardige handen hebben de bossen hier gekapt. En nu betalen we de prijs,” zegt hij tegen persbureau Reuters.
Veel milieudeskundigen delen zijn analyse dat illegale en legale ontbossing de aardverschuivingen heeft versterkt. Bossen hadden de doorweekte grond op zijn plaats kunnen houden, maar juist in Tapanuli is veel bos gekapt in de afgelopen jaren.
**Regionaal probleem**
Indonesië staat niet alleen in zijn strijd tegen extreem weer. De afgelopen weken zijn meer landen in de regio getroffen door vergelijkbare rampen. In Sri Lanka kwamen minstens 165 mensen om het leven en zijn honderden nog vermist na hoogwater en aardverschuivingen door zware regenval.
Ook Thailand meldt dodelijke slachtoffers, met minimaal 185 omgekomen mensen door noodweer dat leidde tot overstromingen en aardverschuivingen. Daarnaast vielen ook in Vietnam en Maleisië doden door de gevolgen van overstromingen.
**Vooruitblik**
Terwijl de discussie over ontbossing en klimaatverandering belangrijk blijft voor de toekomst, ligt de prioriteit nu bij de acute noodlijdende bevolking. De komende dagen zullen cruciaal zijn om te bepalen of de Indonesische overheid erin slaagt om de hulpverlening op te schalen en de duizenden wachtende slachtoffers alsnog van de nodige steun te voorzien. Voor hen hangt er veel af van de politieke besluitvorming in Jakarta, terwijl de tijd dringt en de nood alleen maar groter wordt.