Duizenden doden in Iran: kritiek op stilzwijgen van activisten en internationale gemeenschap

Terwijl het Iraanse regime volgens sociale media-berichten gewelddadig optreedt tegen demonstranten, waarbij meer dan zestig burgers zouden zijn omgekomen, groeit de kritiek op het vermeende stilzwijgen van prominente activisten en internationale organisaties. De afgelopen week circuleren op sociale media schokkende beelden en getuigenissen over het geweld in Iran, maar de internationale respons blijft volgens critici opvallend beperkt.

Geweld escaleert tijdens Iraanse protesten

Volgens berichten die sinds begin januari 2026 op sociale media verschijnen, heeft het Iraanse regime hard ingegrepen tegen demonstranten in het land. De Amerikaans-Israëlische commentator Eyal Yakoby, die de berichten actief verspreidt via het platform X (voorheen Twitter), claimt dat meer dan zestig ongewapende Iraanse burgers, waaronder kinderen, in één week tijd zijn gedood door de Islamitische Republiek.

Bijzonder schrijnend zijn de berichten over kindslachtoffers. Volgens Yakoby zouden vier Iraanse kinderen bevestigd zijn omgekomen tijdens de protesten. Deze claim werd op sociale media breed gedeeld en leidde tot emotionele reacties. De Iraanse activist Neda reageerde op het platform X met de woorden: “Onschuldige kinderen, onschuldige burgers, onschuldige Iraniërs.”

Regime toont bewust het geweld

Een opvallende analyse komt van Open Source Intel (@Osint613), een account dat zich specialiseert in het verzamelen van open bronneninformatie. Volgens deze bron had het Iraanse regime de mogelijkheid om de lichamen te verbergen, zoals het in het verleden vaker heeft gedaan. Ditmaal koos het regime er echter bewust voor dit niet te doen.

“Het regime wil dat het geweld gezien wordt, niet verborgen. Dit is een waarschuwing aan de demonstranten én een signaal naar President Trump.”

Deze interpretatie suggereert dat het openlijke geweld een dubbele boodschap bevat: enerzijds intimidatie van de eigen bevolking om verdere protesten te ontmoedigen, anderzijds een geopolitieke boodschap richting de Amerikaanse regering.

Kritiek op selectieve verontwaardiging

De kern van het debat dat nu op sociale media woedt, draait niet alleen om het geweld zelf, maar vooral om de internationale reactie – of het gebrek daaraan. Yakoby bekritiseert in zijn tweets expliciet het stilzwijgen van een reeks prominente figuren en organisaties:

• Greta Thunberg – de Zweedse klimaatactiviste die zich de afgelopen jaren ook over andere politieke kwesties uitsprak
• Francesca Albanese – VN-speciaal rapporteur voor de Palestijnse gebieden
• Mehdi Hasan – Brits-Amerikaanse journalist en presentator
• Cenk Uygur en Ana Kasparian – presentatoren van het progressieve nieuwsprogramma The Young Turks
• De Verenigde Naties als internationale organisatie
• De reguliere media in het algemeen

De Nederlandse commentator Mark Brouwer bevestigt deze observatie in zijn reactie op de tweets. Hij schrijft dat het “inderdaad opvallend te noemen” is dat de afgelopen maanden opiniepagina’s, straten en sociale media gevuld waren met bezwaren over bepaalde conflicten, terwijl men over Syrië en Iran “veelal minder enthousiast aanwezig is om op te staan.”

Beperkte verificatie van de claims

Het is belangrijk te benadrukken dat de circulerende berichten over het geweld in Iran voornamelijk afkomstig zijn van sociale media-accounts en niet onafhankelijk geverifieerd konden worden door grote internationale nieuwsorganisaties. De originele tweet van Yakoby ontving 143 likes, 43 retweets en 8 reacties – cijfers die wijzen op een beperkt bereik in vergelijking met andere virale nieuwsberichten.

Gebruiker David Maman vatte het sentiment van velen samen met de woorden: “Your silence is deafening” – uw stilzwijgen is oorverdovend. Deze uitdrukking werd veelvuldig gedeeld door accounts die meer aandacht vragen voor de situatie in Iran.

Analyse

De discussie over het vermeende stilzwijgen rond Iran raakt aan een breder debat over selectieve verontwaardiging in de internationale gemeenschap. Critici wijzen erop dat bepaalde conflicten en mensenrechtenschendingen meer media-aandacht en publieke mobilisatie genereren dan andere, zonder dat dit altijd in verhouding staat tot de ernst van de situatie.

Tegelijkertijd is nuance geboden. Het ontbreken van publieke uitspraken van specifieke individuen betekent niet automatisch dat zij de situatie in Iran negeren of goedkeuren. Bovendien blijft het lastig om de exacte omvang van het geweld in Iran te verifiëren, gezien de strikte mediacontrole door het regime en de beperkte toegang voor internationale journalisten.

De roep om aandacht voor Iran past in een patroon van eerdere protestgolven in het land, zoals de beweging rond Mahsa Amini in 2022, waarbij het regime eveneens geweld gebruikte tegen demonstranten. De internationale gemeenschap werd ook toen bekritiseerd voor een te trage of te milde reactie.

Of de huidige sociale media-campagne zal leiden tot meer internationale aandacht en druk op het Iraanse regime, blijft voorlopig onduidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat het debat over selectieve verontwaardiging en de rol van activisten en media bij internationale crises voorlopig niet zal verstommen.