Bron: Phys.org | Methode: Herschreven
Origineel: “A 1939 Royal Commission found burning forests leads to more bushfires. But the cycle of destruction can be stopped”
Every year, government workers around Australia start fires in the bush. The idea behind these prescribed burning programs is that removing dry leaves and branches reduces the chance of bigger, more dangerous fires. Over many decades, prescribed burning has settled…
Al decennialang steken overheidsmedewerkers in heel Australië jaarlijks opzettelijk de bush in brand. Deze zogenaamde “prescribed burning” programma’s zijn gebaseerd op de veronderstelling dat het wegbranden van droge bladeren en takken de kans op grotere, gevaarlijkere branden zou verkleinen. Een strategie die in de loop der jaren is uitgegroeid tot een onbetwistbaar dogma.
**Historische waarschuwing blijft ongehoord**
Opmerkelijk genoeg dateert de kritiek op deze aanpak al van 1939. Een Koninklijke Commissie kwam toen al tot de bevinding dat het branden van bossen juist leidt tot meer bosbranden. Deze 85 jaar oude waarschuwing lijkt echter grotendeels aan dovemansoren gericht te zijn geweest.
De bevindingen van de commissie uit 1939 stellen de huidige Australische bosbrandpreventie in een ander daglicht. Waar beleidsmakers en brandweerexperts nu al tientallen jaren inzetten op gecontroleerd branden als preventieve maatregel, suggereerde het historische onderzoek al dat deze aanpak mogelijk contraproductief werkt.
**Gevestigde praktijk ter discussie**
De prescribed burning programma’s zijn inmiddels zo ingeburgerd in het Australische bosbeheersbeleid dat ze zelden nog ter discussie staan. Overheidsdiensten plannen deze gecontroleerde branden als routine-activiteit, ervan uitgaande dat ze een essentieel onderdeel vormen van de brandpreventie.
Het principe achter de methode lijkt op het eerste gezicht logisch: door het brandbare materiaal zoals gevallen bladeren, dode takken en ondergroei weg te branden onder gecontroleerde omstandigheden, zou er minder brandstof beschikbaar zijn voor eventuele natuurbranden. Hierdoor zouden toekomstige branden minder intensief worden en zich minder snel kunnen uitbreiden.
**Dogma versus wetenschap**
Het gebruik van de term “dogma” in relatie tot prescribed burning duidt op een problematische ontwikkeling waarbij deze praktijk is verworden tot een bijna religieus geloof in plaats van een wetenschappelijk onderbouwde methode. Een dogma impliceert immers een leerstelling die niet ter discussie mag worden gesteld, ongeacht tegenstrijdig bewijs.
Deze ontwikkeling is des te zorgwekkender omdat er dus al sinds 1939 vraagtekens worden geplaatst bij de effectiviteit van de methode. De Koninklijke Commissie van toen had blijkbaar al genoeg bewijs verzameld om te concluderen dat het branden van bossen juist meer bosbranden tot gevolg heeft.
**Cyclus van vernietiging doorbreken**
Volgens critici zou het mogelijk zijn om deze cyclus van vernietiging te doorbreken. Dit suggereert dat er alternatieven bestaan voor de huidige aanpak van prescribed burning, hoewel deze alternatieven nog niet wijdverspreid worden toegepast in het Australische bosbeheersbeleid.
Het doorbreken van deze cyclus vereist wellicht een fundamentele herziening van de manier waarop Australië omgaat met bosbrandpreventie. Dit zou kunnen betekenen dat er meer aandacht moet komen voor andere preventieve maatregelen, of dat prescribed burning op zijn minst kritischer moet worden geëvalueerd.
**Blijvende uitdaging**
De spanning tussen historische waarschuwingen en huidige praktijk illustreert hoe moeilijk het kan zijn om gevestigde beleidspraktijken te veranderen, zelfs wanneer er al decennialang twijfels bestaan over hun effectiviteit.
Voor Australië, een land dat regelmatig te maken heeft met verwoestende bosbranden, is het van cruciaal belang dat alle preventieve maatregelen gebaseerd zijn op solide wetenschappelijk bewijs in plaats van op gewoonte of traditie.
**Vooruitblik**
De herontdekking van de bevindingen uit 1939 zou kunnen leiden tot een hernieuwde discussie over de Australische aanpak van bosbrandpreventie. Het is de vraag of beleidsmakers bereid zullen zijn om hun vastgeroeste overtuigingen ter discussie te stellen en alternatieven serieus te overwegen. Voor een land dat zo kwetsbaar is voor bosbranden, zou een dergelijke heroverweging van levensbelang kunnen zijn.