Bron: Science Daily | Methode: Herschreven
Origineel: “These Bald Eagles fly the wrong way every year and stun scientists”
Scientists tracking young Arizona Bald Eagles found that many migrate north during summer and fall, bucking the traditional southbound pattern of most birds. Their routes rely heavily on historic stopover lakes and rivers, and often extend deep into Canada. As…
Een baanbrekend onderzoek naar Amerikaanse zeearenden in Arizona heeft wetenschappers versteld doen staan: deze majestueuze roofvogels vliegen precies de verkeerde kant op vergeleken met andere trekvogels. Waar de meeste vogels in gematigde streken zuidwaarts trekken tijdens het niet-broedseizoen, kiezen jonge zeearenden uit Arizona juist voor een noordelijke route.
Het onderzoek, gepubliceerd in het Journal of Raptor Research onder de titel “Northward Migrations of Nonbreeding Bald Eagles from Arizona, USA”, werpt nieuw licht op het migratiegedrag van deze iconische vogels en heeft belangrijke implicaties voor natuurbescherming.
**Zeven jaar satelliettracering**
Tussen 2017 en 2023 volgde een Amerikaans onderzoeksteam 24 pas uitgevlogen zeearenden en twee niet-broedende volwassen exemplaren met behulp van satellietzenders. De vogels werden soms tot vier jaar gevolgd, wat unieke inzichten opleverde in hun bewegingspatronen binnen en buiten Arizona.
“Noordwaartse migratie roept interessante vragen op over de recente en historische druk die deze bewegingsstrategieën heeft gevormd,” stelt hoofdauteur Dr. Caroline D. Cappello. Deze bevinding is des te opmerkelijker omdat zeearenden in Arizona in de winter beginnen te broeden, waardoor hun niet-broedseizoen in de zomer en herfst valt – precies omgekeerd aan wat we gewend zijn.
**Historische stopplaatsen blijven cruciaal**
Het onderzoek toonde aan dat de gevolgde arenden pauzeerden bij dezelfde meren en rivieren die al in de jaren 1980 waren geïdentificeerd als belangrijke stopplaatsen. Deze overlap bevestigt dat bepaalde habitats al generaties lang cruciale verzamelpunten blijven voor zeearenden.
De vogels gebruikten voornamelijk de Intermountain Flyway – een belangrijke trekroute langs de Rocky Mountains – en waren sterk afhankelijk van waterlichamen langs hun routes. Sommige exemplaren vlogen tot diep in Canada, waarbij ze tot tien Amerikaanse staten en vier Canadese provincies doorkruisten.
Co-auteur Dr. Javan M. Bauder, onderzoeker bij de USGS en universitair docent aan de Universiteit van Arizona, benadrukt het belang van deze bevindingen: “Het beheren en beschermen van wilde dierenpopulaties vereist dat we de bewegingspatronen van individuen van alle leeftijdsklassen binnen die populaties begrijpen.”
**Precisere routes met de leeftijd**
Een opvallende bevinding was dat oudere arenden preciezere en meer verfijnde migratieroutes ontwikkelden. De meeste vogels die minstens twee jaar werden gevolgd, keerden in het najaar van hun geboortejaar terug naar Arizona na een zomer van rondtrekken in noordelijkere gebieden.
De onderzoekers suggereren dat deze jonge arenden mogelijk profiteren van seizoensgebonden voedselbronnen zoals paaiende zalmen, broedende watervogels of karkassen van grote zoogdieren. Vervolgonderzoek moet uitwijzen of deze hypothese klopt.
**Tragische verliezen onderstrepen risico’s**
Het onderzoek illustreert ook de gevaren waarmee jonge roofvogels worden geconfronteerd. Een bijzonder schrijnend voorbeeld betreft een vrouwelijke arend die tijdens haar jonge jaren tien Amerikaanse staten en vier Canadese provincies doorkruiste voordat ze zich scheen te vestigen in Noord-Californië, waar ze op het punt stond een broedterritorium te vestigen.
Op vierjarige leeftijd werd ze gedood door elektrocutie – een veelvoorkomende doodsoorzaak voor grote roofvogels. Haar verlies was bijzonder pijnlijk, legt Cappello uit, omdat het “de aanhoudende risico’s onderstreepte waarmee deze vogels worden geconfronteerd.” Bovendien zou haar beslissing om in Californië te leven en broeden zeldzame inzichten hebben geboden in hoe vaak in Arizona geboren zeearenden naar andere regio’s migreren.
Andere bedreigingen voor jonge roofvogels zijn onder meer vergiftiging door lood en rodenticiden, botsingen met windturbines, habitatverlies en onzekerheid door klimaatverandering.
**Implicaties voor natuurbescherming**
Door roofvogels in elke levensfase te bestuderen, inclusief de verkennende reizen van jonge vogels, kunnen wetenschappers evidence-based aanbevelingen doen over welke stopplaatsen het belangrijkst zijn om te beschermen. Ook kunnen ze adviseren welke infrastructuur, inclusief elektriciteitssystemen, aangepast zou kunnen worden om de overleving van arenden en andere grote roofvogels te verbeteren.
**Toekomstig onderzoek**
Het onderzoeksteam beveelt vervolgonderzoek aan naar routetrouw. “Als er consistente patronen bestaan, zou dit kunnen helpen om beschermingsinspanningen te richten op specifieke, veel gebruikte gebieden langs hun trekroute,” aldus Cappello.
Ze benadrukken ook het belang van het vergelijken van deze Arizona-zeearenden met andere wilde dierpopulaties die noordwaarts migreren vanaf de zuidelijke rand van hun verspreidingsgebied, om de afwegingen, kosten en voordelen van deze noordelijke migratiestrategie beter te begrijpen.
Dit baanbrekende onderzoek toont aan hoe belangrijk het is om traditionele aannames over diergedrag te blijven uitdagen. Naarmate klimaat en landschappen blijven veranderen, wordt onderzoek dat documenteert hoe wilde dieren hun bewegingen aanpassen cruciaal voor het ontwerpen van beschermingsstrategieën en het beschermen van belangrijke reisroutes voor kwetsbare soorten.