Inleiding: De jacht op een zeldzaam artefact
Brent, de bewoner en hersteller van het verlaten mijnstadje Cerro Gordo in Californië, begint zijn maandelijkse vlog met een duidelijke missie. Hij is op zoek naar mogelijk het zeldzaamste artefact uit de geschiedenis van deze legendarische mijnstad: een originele lood-zilverstaaf uit de 19e eeuw. Deze staven, ook wel ‘pigs’ genoemd, kunnen de ontbrekende stukken van de puzzel invullen over de werkelijke productie van de mijn. Minder dan tien van dergelijke staven zijn wereldwijd bekend, waardoor elke ontdekking van historisch belang is.
De video, getiteld “I Found a 150-Year-Old Silver Bar That Rewrites Cerro Gordo’s History”, documenteert niet alleen deze zoektocht, maar ook de bredere restauratiewerkzaamheden in het spookstadje. Brent woont sinds maart 2020 in Cerro Gordo en probeert het vervallen stadje nieuw leven in te blazen. De uitdagingen zijn talrijk, van de geïsoleerde ligging tot de extreme weersomstandigheden.
De achtergrond van Cerro Gordo: Een bloeiende mijnstad in verval
Cerro Gordo werd in 1865 gesticht als een bloeiende mijnstad in de bergen van Inyo County, Californië. In de hoogtijdagen trokken duizenden mensen naar de stad: mijnwerkers, handelaren, restaurantuitbaters en slagers. Honderden miljoenen dollars aan erts werden uit de heuvels gehaald. De stad produceerde vooral lood en zilver uit galena-erts, dat ter plaatse werd gesmolten tot basisstaven.
De geschiedenis van Cerro Gordo is echter omgeven door onzekerheden. De rechtbankgebouwen van Inyo County, waar documenten werden bewaard, werden meerdere keren verwoest: in 1872 door een aardbeving en in 1888 door brand. Dit leidde tot het verlies van cruciale archieven uit de bloeiperiode. Brent benadrukt dat krantenberichten en mondelinge overleveringen de belangrijkste bronnen zijn gebleven, maar dat exacte productiecijfers vaag blijven.
De weg naar Cerro Gordo, een acht mijl lange kronkelende onverharde weg, symboliseert de vastberadenheid van de pioniers. Mortimer Belshaw bouwde deze weg in 1878 om de mijn bereikbaar te maken. Vandaag de dag blijft de weg een uitdaging, vooral bij het vervoer van breekbare materialen zoals ramen.
Restauratie van het American Hotel: Vensters als mijlpaal
Een van de belangrijkste projecten in Cerro Gordo is de wederopbouw van het American Hotel. Na maanden van vertraging arriveren de vensters eindelijk in de stad. Kyle, een medewerker, helpt bij de installatie. De vensters werden eerst in Keeler, acht mijl lager, opgeslagen en moesten via de ruige weg omhoog worden gebracht.
Brent beschrijft de vorderingen enthousiast: “Binnen zijn de vensters geplaatst, en na deze installatie volgt de buitenisolatie.” De constructie omvat een weerbestendige barrière, isolatie, brandwerendheid en houten bekleding die oud moet lijken. Dit project is cruciaal voor de winter, omdat sneeuwval anders de werkzaamheden stillegt.
De komst van de vensters markeert een keerpunt. “Dit is wat er gebeurt in het hotel,” legt Brent uit terwijl hij de kijkers een kijkje geeft. De vooruitgang wekt hoop dat het hotel binnenkort weer functioneel wordt als onderdeel van de toeristische attractie.
Bezoek aan Tecopa Mines: Ross de eenbenige mijnwerker en zijn driebennige hond
Brent reist naar de nabijgelegen Tecopa Mines, een complex uit de jaren 1870 dat parallel aan Cerro Gordo ontstond. Ross Dykeman, bekend als de ‘one-legged miner’, verwelkomt hem. Ross kocht het complex drie jaar eerder als pensioenproject na dertig jaar in de openbare veiligheid.
“Ik struikelde er min of meer over,” vertelt Ross. Hij besloot het open te stellen voor bezoekers en tours te geven in de Noonday Mine, die van 1877 tot 1928 operationeel was. De mijn bevat oude houtconstructies, graffiti van mijnwerkers, inclusief tekeningen van muilezels uit 1890, en politieke boodschappen uit de jaren 1920 zoals “President Harding” en logo’s van de IWW (Industrial Workers of the World).
Ross legt de geschiedenis van de vakbond uit: “De IWW was de eerste grootschalige vakbond voor ongeschoolde arbeiders, gevormd door socialisten zoals Big Bill Haywood en Mother Jones.” De mijn was ooit de grootste loodproducent in Californië. Brent verkent de tunnels en artefacten, waaronder oude boormachines die silicose veroorzaakten bij mijnwerkers.
De Date Ranch in Tecopa: Een oase in de woestijn
Na de mijnverkenning bezoekt Brent de China Date Ranch in Tecopa, een historisch oase die dateert uit de mijnperiode. Oorspronkelijk opgezet door een Chinese immigrant genaamd Afu voor groenten en fruit, evolueerde het tot een dateplantage met bomen uit Irak.
“Het is een instelling in Tecopa en wereldberoemd,” zegt Brent. Bezoekers kunnen dateproducten kopen, van brood tot shakes. De ranch diende als sociaal centrum voor mijnwerkers en ranchers. De rit erheen voert door dramatische woestijnformaties, wat het bezoek extra bijzonder maakt.
Een nieuw project: De draagbare zaagmolen
Brent begint een nieuw hobby: houtbewerking met een zaagmolen. Hij verzamelt gevallen pinyon-den bomen rond Cerro Gordo om planken te maken voor het American Hotel. Na een demonstratie op een beurs in Tulare koopt hij een Norwood HD36-molen.
“Ik ben dol op deze nieuwe zaagmolen,” verklaart Brent na het zagen van planken. De eerste projecten omvatten een snijplank gestempeld met “Cerro Gordo”, die hij weggeeft aan kijkers. Hij hoopt meubels te maken zoals een receptiebalie of bureaus voor hotelkamers. “Als je ideeën hebt, laat het me weten,” nodigt hij kijkers uit.
De ontdekking van de zilverstaven: Een garage in Lone Pine
De kern van de video is de zoektocht naar originele Cerro Gordo-staven. Brent ontmoet een man in Lone Pine die staven bezit, gestempeld met “Cerro Gordo VB” (Victor Beaudry) en “Union”. Een derde staaf is van Selby, de raffinaderij waar de staven naartoe gingen.
“Ik kon mijn ogen niet geloven,” beschrijft Brent de vondst. De staven wegen ongeveer 83 pond en passen bij historische beschrijvingen uit 1870. Een krantenartikel van Maricchio vermeldt dat twaalf mallen per tap werden gevuld, met een waarde van 150 tot 250 dollar per staaf afhankelijk van het zilvergehalte.
Brent vergelijkt de staven met exemplaren in het Eastern California Museum in Independence. Daar blijkt dat een metaaldetectorist in de jaren 1960-1970 vier tot vijf staven vond langs de weg naar Cerro Gordo. Eén bevindt zich in het museum, één bij Brent, één in Bishop en mogelijk één in een winery.
Analyse in het laboratorium: XRF-test en verrassende resultaten
De staven worden getest met een XRF PMI-pistool in een laboratorium. Dit apparaat analyseert elementen via röntgenfluorescentie zonder het object te beschadigen. De resultaten tonen dat de Cerro Gordo- en Union-staven ongeveer 98% lood en 0,3% antimoon bevatten, zonder detecteerbaar zilver.
“Geen sporen van zilver,” concludeert labmanager Alex. Dit contrasteert met een analyse uit de jaren 1970 die 1,2% zilver aangaf. Brent bespreekt mogelijke verklaringen: variatie in erts (hoog- versus laagwaardig), oppervlakte-oxidatie, of verschillen in testmethoden.
De Selby-staaf test als puur lood, wat consistent is met zijn rol als raffinaderijproduct. Historische rapporten van de USGS geven aan dat de mijn tussen 1869 en 1876 22.400 ton lood en 3.150.000 troy ounce zilver produceerde, wat neerkomt op ongeveer 0,48% zilver in de basisstaven.
Conclusie en reflectie: Geschiedenis levend houden
Brent keert terug naar Cerro Gordo met de staven, die een plek krijgen in het museum in de General Store. Hij reflecteert op de ironie: “Al die inspanning om ze naar beneden te brengen, en nu breng ik ze terug omhoog.” De staven vertegenwoordigen niet alleen mineralen, maar ook de verhalen van mijnwerkers die hun leven riskeerden.
“Geschiedenis wordt vergeten, maar dat betekent niet dat ze waardeloos is,” zegt Brent. Hij moedigt kijkers aan om hun eigen omgeving te verkennen en verborgen verhalen te ontdekken. De video eindigt met een zonsondergang over Death Valley, een symbool van de tijdloze aantrekkingskracht van het verleden.
Betrokken partijen en eerdere ontwikkelingen
De belangrijkste betrokkenen zijn Brent Underwood, eigenaar en bewoner van Cerro Gordo sinds 2020, Ross Dykeman van Tecopa Mines, en historische figuren zoals Mortimer Belshaw en Victor Beaudry. Eerdere ontwikkelingen omvatten de bouw van de weg in 1878 en de sluiting van de mijnen rond 1928. De video bouwt voort op eerdere vlogs over restauratie en historische ontdekkingen.
Deze chronologische aanpak toont hoe één artefact de perceptie van een hele stad kan veranderen. De staven, gevonden in een wash, verbinden de 19e-eeuwse mijnwerkers met hedendaagse inspanningen om het erfgoed te bewaren.
