Bron: V-Nieuws | Methode: Deep Research
Origineel: “Heeft onze taal een woke update nodig met ‘goedgekeurde’ termen?”
Çavaria vzw heeft samen met Transgender Infopunt en Sensoa een vernieuwde lijst met ‘inclusieve’ LGBTQ-woorden gepubliceerd. Dat meldde onder meer PAL. Zo zouden politiek correcte burgers best niet langer ‘moeder’ gebruiken, maar ‘geboorteouder’… Maar wie baat dergelijke taalfouten en verzinsels?…
Çavaria vzw heeft samen met andere organisaties opnieuw een lijst gepubliceerd met ‘inclusieve’ LGBTQ-woorden, waarbij ‘moeder’ vervangen moet worden door ‘geboorteouder’. Het is slechts de laatste episode in een bredere campagne om onze taal te ‘zuiveren’ volgens de normen van een kleine maar invloedrijke groep activisten. Maar wat betekent dit voor onze taallvrijheid, en waarom voelt dit zo ongemakkelijk aan?
Het mandaat dat niemand gaf
De vraag die zich onmiddellijk opdringt is eenvoudig: wie vroeg hierom? Welk democratisch proces heeft Çavaria vzw, Transgender Infopunt en Sensoa de bevoegdheid gegeven om jaarlijks te bepalen welke woorden ‘acceptabel’ zijn in het Nederlands? Het antwoord is even simpel als verontrustend: niemand.
Deze organisaties opereren vanuit hun eigen ideologische overtuigingen en presenteren hun woordenlijsten als objectieve verbeteringen van onze taal. Ze claimen dat “taal altijd in verandering is”, maar vergeten erbij te vermelden dat natuurlijke taalverandering organisch groeit vanuit de gemeenschap zelf, niet wordt opgelegd door kleine groepen met specifieke agenda’s.
Van ‘blank’ naar ‘wit’: een geslaagde linguïstische coup
Dit is niet de eerste keer dat dergelijke groepen succesvol onze taal hebben weten te manipuleren. Een decennium geleden werd het woord ‘blank’ praktisch verboden en vervangen door ‘wit’. De argumentatie? ‘Blank’ zou te veel lijken op ‘rein’, hoewel dit etymologisch onjuist is en ‘wit’ als kleurbenaming voor mensen net zo problematisch zou kunnen worden geacht.
Toch slaagde deze linguïstische interventie. Vandaag gebruiken zelfs conservatieve media en politici automatisch ‘wit’ in plaats van ‘blank’. Dit toont aan hoe effectief een kleine maar vasthoudende groep activisten kan zijn in het hervormen van onze taal, zonder enig democratisch mandaat.
“Wie de taal beheerst, beheerst het denken. Dit is geen toeval, maar een bewuste strategie om de grenzen van het acceptabele denken te verschuiven.”
De Orwelliaanse dimensie
In George Orwells meesterwerk ‘1984’ speelt ‘Newspeak’ een cruciale rol in de controle van de bevolking. Door de taal systematisch te vereenvoudigen en ‘gevaarlijke’ concepten uit te bannen, werd het letterlijk onmogelijk om subversieve gedachten te formuleren. Wat we vandaag meemaken vertoont verontrustende gelijkenissen met dit fictieve maar waarschuwende scenario.
Wanneer ‘moeder’ vervangen wordt door ‘geboorteouder’, gaat het niet alleen om inclusiviteit. Het gaat om het uitwissen van concepten die duizenden jaren menselijke ervaring en cultuur belichamen. Het woord ‘moeder’ draagt emotionele, culturele en biologische betekenissen die ‘geboorteouder’ simpelweg niet kan vervangen.
De psychologie achter taalcontrole
Waarom investeren activistische groepen zoveel energie in het controleren van taal? De reden is fundamenteel: taal vormt denken. Door te bepalen welke woorden acceptabel zijn, kunnen kleine groepen de grenzen van het publieke debat afbakenen.
Dit mechanisme werkt via verschillende stappen:
- Stigmatisering: Bepaalde woorden worden gelabeld als ‘problematisch’ of ‘niet-inclusief’
- Alternatieven aanbieden: Nieuwe, vaak kunstmatige termen worden gepromoot als ‘betere’ opties
- Institutionele adoptie: Overheden, bedrijven en media nemen de nieuwe terminologie over
- Sociale druk: Mensen die de oude termen blijven gebruiken worden als ‘achterlijk’ of ‘discriminerend’ bestempeld
Het democratische deficit
Het meest verontrustende aan deze ontwikkeling is het totale gebrek aan democratische legitimiteit. Nederlandse en Vlaamse taalinstituties zoals de Nederlandse Taalunie hebben procedures voor taalveranderingen, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en breed draagvlak. Deze worden volledig omzeild door activistische groepen die hun eigen ‘goedgekeurde’ woordenlijsten publiceren.
Bovendien wordt er geen rekening gehouden met de mening van de gewone bevolking. Onderzoeken tonen keer op keer aan dat de meeste mensen deze taalveranderingen niet steunen. Moeders willen moeders genoemd worden, niet ‘geboorteouders’. Maar hun stem telt blijkbaar niet mee in dit proces.
De slippery slope van taalactivisme
Waar houdt het op? Als ‘moeder’ vervangen kan worden door ‘geboorteouder’, welke woorden komen er dan nog aan de beurt? ‘Vader’ wordt misschien ‘zaadouder’? ‘Grootmoeder’ wordt ‘vooroudergeneratieouder’? Dit klinkt absurd, maar vijf jaar geleden zou het vervangen van ‘moeder’ ook absurd hebben geklonken.
Het probleem is dat er geen objectieve criteria zijn voor deze veranderingen. Alles hangt af van de grillen en ideologische voorkeuren van een kleine groep activisten. Vandaag zijn het traditionele familietermen, morgen kunnen het andere fundamentele concepten zijn.
Weerstand en alternatieven
Gelukkig groeit de weerstand tegen deze linguïstische dictatuur. Steeds meer mensen weigeren om mee te gaan in deze woordenspelletjes en blijven gewoon hun normale vocabulaire gebruiken. Dit is geen vorm van discriminatie, maar een verdediging van taallvrijheid en democratische waarden.
Echte inclusiviteit bereik je niet door woorden te verbieden of te vervangen, maar door respectvol om te gaan met alle mensen, ongeacht de terminologie die je gebruikt. Een moeder die liefdevol voor haar kinderen zorgt, wordt niet minder inclusief door het woord ‘moeder’ te gebruiken in plaats van ‘geboorteouder’.
De toekomst van onze taal
De strijd om onze taal is nog lang niet gestreden. We staan voor een fundamentele keuze: laten we toe dat kleine groepen activisten onze taal hervormen volgens hun ideologische agenda, of verdedigen we onze taallvrijheid en democratische principes?
Natuurlijke taalverandering is normaal en gezond. Maar kunstmatige manipulatie van taal door ideologische groepen is iets heel anders. Het is tijd dat we dit onderscheid erkennen en onze taal beschermen tegen Orwelliaanse experimenten.
De taal behoort toe aan het volk, niet aan een select groepje activisten met woordenlijstjes. Laten we ervoor zorgen dat het zo blijft, voordat we allemaal Newspeak spreken zonder het te beseffen.