Bron: New Scientist | Methode: Herschreven
Origineel: “A controversial experiment threatened to kill the multiverse in 2025”
A photon was apparently detected in two places at once in a twist on the classic double-slit experiment, but many physicists didn't accept the results
Een controversieel natuurkundig experiment dat dit jaar werd gepubliceerd, heeft voor flink wat opschudding gezorgd in de wetenschappelijke wereld. Het onderzoek claimt niet alleen een enkel foton op twee plaatsen tegelijk te hebben gemeten, maar stelt daarmee ook het bestaan van het multiversum ter discussie.
Het experiment werd uitgevoerd door Holger Hofmann van de Universiteit van Hiroshima in Japan, samen met zijn collega’s. Hun bevindingen, gepubliceerd in mei van dit jaar, hebben geleid tot een golf van kritiek van sceptische natuurkundigen. Desondanks houden de wetenschappers achter het onderzoek vast aan hun bewering.
**Een aangepaste versie van een klassiek experiment**
Het team van Hofmann voerde een gemodificeerde versie uit van het beroemde dubbelspleet-experiment, een klassieke proef in de quantumfysica. Dit experiment, dat al decennialang wordt gebruikt om de bizarre eigenschappen van quantumdeeltjes te demonstreren, toont aan hoe deeltjes zich kunnen gedragen als golven én als deeltjes, afhankelijk van hoe ze worden waargenomen.
In hun aangepaste versie slaagden de onderzoekers erin om individuele fotonen te “delokaliseren” – een term die betekent dat deze lichtdeeltjes niet aan één specifieke plaats kunnen worden vastgepind. Met andere woorden: de fotonen bevonden zich letterlijk op meerdere locaties tegelijkertijd.
**Het multiversum onder vuur**
Het multiversum is een theoretisch concept dat werd voorgesteld als een manier om het bizarre gedrag van quantumdeeltjes te verklaren. Volgens deze theorie bestaan er oneindig veel parallelle universa, waarbij elke mogelijke uitkomst van een quantumgebeurtenis zich in een ander universum voordoet. Deze idee helpt wetenschappers om de vreemde eigenschappen van de quantumwereld, zoals het feit dat deeltjes op meerdere plaatsen tegelijk kunnen bestaan, begrijpelijker te maken.
Het experiment van Hofmann en zijn team lijkt echter aan te tonen dat de quantumwereld kan worden verklaard zonder toevlucht te nemen tot het concept van een multiversum. Door aan te tonen dat fotonen daadwerkelijk “delokalisatie” vertonen – dat wil zeggen, dat ze letterlijk op meerdere plaatsen tegelijk bestaan in ons eigen universum – suggereren de onderzoekers dat er geen behoefte is aan parallelle werelden om quantumgedrag te verklaren.
**Wetenschappelijke controverse**
De resultaten van het experiment hebben echter niet tot algemene acceptatie geleid binnen de natuurkundige gemeenschap. Integendeel, veel vakgenoten hebben hun bedenkingen geuit bij zowel de methodologie als de interpretatie van de bevindingen.
De kritiek richt zich voornamelijk op de vraag of het experiment werkelijk heeft bewezen wat de onderzoekers beweren. Sceptische natuurkundigen twijfelen aan de conclusie dat het multiversum daarmee van de baan is. Ze stellen vraagtekens bij de experimentele opzet en de wijze waarop de resultaten zijn geïnterpreteerd.
**Standvastige onderzoekers**
Ondanks de kritiek blijven Hofmann en zijn collega’s bij hun standpunt. Ze zijn ervan overtuigd dat hun experiment inderdaad heeft aangetoond dat fotonen op meerdere locaties tegelijk kunnen worden gemeten, en dat dit belangrijke implicaties heeft voor ons begrip van de quantumfysica en het mogelijke bestaan van parallelle universa.
Deze standvastigheid illustreert hoe diep de meningsverschillen binnen de natuurkundige gemeenschap kunnen lopen wanneer het gaat om fundamentele vragen over de aard van de werkelijkheid. Het toont ook aan hoe moeilijk het kan zijn om definitieve conclusies te trekken uit complexe quantumexperimenten.
**Een blijvend debat**
De controverse rond het experiment van Hofmann benadrukt de voortdurende uitdagingen waarmee natuurkundigen worden geconfronteerd bij het proberen te begrijpen van de quantumwereld. Terwijl sommigen geloven dat het multiversum de beste verklaring biedt voor quantumgedrag, zoeken anderen naar alternatieve theorieën die deze vreemde verschijnselen kunnen verklaren zonder toevlucht te nemen tot parallelle universa.
Het debat over dit experiment zal waarschijnlijk nog wel even voortduren, aangezien de wetenschappelijke gemeenschap tijd nodig heeft om de methodologie en resultaten grondig te evalueren. Ongeacht de uiteindelijke consensus blijft dit onderzoek een belangrijk moment in de voortdurende zoektocht naar een beter begrip van de fundamentele aard van de werkelijkheid en de rol van quantumfysica daarin.