Bron: New Scientist | Methode: Herschreven
Origineel: “Was our earliest ancestor a knuckle-dragger, or did it walk upright?”
Did Sahelanthropus, which lived 7 million years ago, walk on two legs like a modern human? It's complicated
Een langdurig en heftig wetenschappelijk debat over de manier waarop onze vroegste bekende voorouder zich voortbewoog, lijkt eindelijk beslecht. Maar niet alle experts zijn overtuigd van de nieuwe conclusies.
Scott Williams van de New York University en zijn collega’s beweren dat een hernieuwde analyse van fossiele resten van Sahelanthropus tchadensis aantoont dat deze vroege mensachtige al rechtop liep, net zoals moderne mensen. Dit zou betekenen dat het rechtop lopen – een van de meest kenmerkende eigenschappen van de menselijke evolutie – veel vroeger ontstond dan lange tijd werd aangenomen.
**Anatomische bewijzen voor rechtop lopen**
De onderzoekers identificeerden drie cruciale anatomische kenmerken in de fossiele resten die samen zouden aantonen dat Sahelanthropus tchadensis inderdaad biped was – dat wil zeggen, rechtop op twee benen liep. Deze bevindingen zouden de theorie ondersteunen dat deze soort onze vroegste bekende mensachtige voorouder is die deze unieke voortbewegingswijze had ontwikkeld.
De fossiele resten van Sahelanthropus tonen volgens de onderzoekers duidelijke verschillen met die van chimpansees, die zich voortbewegen door op hun knokkels te leunen – een bewegingspatroon dat knuckle-walking wordt genoemd. Deze manier van voortbewegen is typisch voor onze nauwste levende verwanten in het dierenrijk.
**Een lange wetenschappelijke strijd**
Het heeft echter een lange weg gekost om tot deze conclusies te komen. Het debat over de voortbewegingswijze van Sahelanthropus tchadensis heeft jarenlang de wetenschappelijke gemeenschap verdeeld gehouden. Sommige experts waren ervan overtuigd dat deze vroege mensachtige nog de knuckle-walking beweging van chimpansees vertoonde, terwijl anderen argumenteerden voor het rechtop lopen.
Deze meningsverschillen zijn niet ongewoon in de paleontologie, waar wetenschappers vaak moeten werken met fragmentarische fossiele resten en waar interpretaties van anatomische kenmerken kunnen verschillen. De studie van menselijke evolutie is bijzonder gevoelig voor dergelijke debatten, omdat het gaat om fundamentele vragen over wat ons als soort uniek maakt.
**Vergelijking met moderne soorten**
De nieuwe analyse plaatst de fossiele resten van Sahelanthropus in perspectief door ze te vergelijken met zowel chimpansees als moderne mensen. Deze vergelijkende benadering helpt wetenschappers om de evolutionaire positie van deze vroege soort beter te begrijpen en om vast te stellen waar deze staat in de menselijke stamboom.
Chimpansees, onze nauwste levende verwanten, delen ongeveer 98 procent van ons DNA, maar bewegen zich op een fundamenteel andere manier voort. Het knuckle-walking patroon waarbij ze hun gewicht op hun knokkels laten rusten, wordt door veel experts beschouwd als een aanpassing aan het leven in bomen en op de grond.
**Wetenschappelijke scepsis blijft bestaan**
Ondanks de nieuwe bevindingen van Williams en zijn team, blijven niet alle wetenschappers overtuigd van hun conclusies. Deze scepsis is typerend voor de paleontologie, waar nieuwe interpretaties van fossiele materiaal vaak onderwerp zijn van intensief debat en heronderzoek.
De twijfels van sommige experts kunnen voortkomen uit verschillende factoren: de fragmentarische aard van fossiele resten, verschillende interpretatiemethoden, of fundamentele meningsverschillen over hoe bepaalde anatomische kenmerken geïnterpreteerd moeten worden. Dergelijke wetenschappelijke discussies zijn essentieel voor de vooruitgang van ons begrip van de menselijke evolutie.
**Betekenis voor de menselijke evolutie**
Als de conclusies van Williams en zijn collega’s correct blijken te zijn, zou dit belangrijke implicaties hebben voor ons begrip van wanneer en hoe het rechtop lopen zich ontwikkelde in de menselijke evolutielijn. Het rechtop lopen wordt beschouwd als een van de eerste en meest fundamentele aanpassingen die onze voorouders onderscheidden van andere primaten.
Deze eigenschap wordt vaak gezien als een katalysator voor andere evolutionaire ontwikkelingen, zoals de vrijmaking van de handen voor gereedschapgebruik en de ontwikkeling van complexere sociale gedragingen.
**Vooruitblik**
Het debat over Sahelanthropus tchadensis illustreert hoe wetenschappelijke kennis evolueert door voortdurend onderzoek en heranalyse van bestaand materiaal. Terwijl Williams en zijn team overtuigd lijken van hun bevindingen, zal de wetenschappelijke gemeenschap waarschijnlijk blijven discussiëren over deze interpretaties. Toekomstige vondsten van fossiel materiaal en nieuwe analysetechnieken zullen uiteindelijk meer duidelijkheid kunnen brengen in dit fundamentele aspect van onze evolutionaire geschiedenis.