Bron: V-Nieuws | Methode: Herschreven
Origineel: “Duitsland: Syriërs en Afghanen bedrijven tien maal meer misdrijven”
Na een uit de hand gelopen manifestatie van Syriërs in Duitsland waarbij een jongeman werd neergestoken en met levensgevaarlijke verwondingen moest worden afgevoerd, hebben nieuwe cijfers van het Duitse Bundeskriminalamt (federale recherche) bevestigd wat velen al vermoedden. Syriërs en Afghanen…
Na een gewelddadige manifestatie van Syriërs in de Duitse stad Essen, waarbij een jongeman werd neergestoken en met levensgevaarlijke verwondingen naar het ziekenhuis moest worden gebracht, werpen nieuwe officiële cijfers een scherp licht op de criminaliteitsproblematiek onder bepaalde migrantengroepen in Duitsland.
Het Duitse Bundeskriminalamt, de federale recherche van onze oosterburen, heeft in haar rapport “Kriminalität im Kontext von Zuwanderung” opvallende cijfers vrijgegeven die aantonen dat Syriërs en Afghanen sterk oververtegenwoordigd zijn bij zware geweldsmisdrijven. De statistieken bevestigen wat volgens velen al langer werd vermoed.
**Dramatische verschillen in criminaliteitscijfers**
De cijfers spreken boekdelen. Waar bij Duitsers 163 verdachten per 100.000 inwoners werden geregistreerd voor zware geweldsmisdrijven in 2024, ligt dit cijfer bij Syriërs op maar liefst 1.740 per 100.000 inwoners. Bij Afghanen is het verschil nog opvallender met 1.722 verdachten per 100.000 inwoners. Dit betekent concreet dat beide groepen meer dan tien keer vaker betrokken zijn bij zware geweldsdelicten dan de Duitse bevolking.
Deze oververtegenwoordiging beperkt zich echter niet tot geweldsmisdrijven alleen. Ook bij seksuele misdrijven en feiten gelinkt aan drugshandel springen beide groepen in het oog met aanzienlijk hogere cijfers dan het Duitse gemiddelde. Het patroon van oververtegenwoordiging trekt zich dus door verschillende categorieën van zware criminaliteit.
**Groeiend aandeel niet-Duitse verdachten**
De cijfers passen in een bredere trend die de Duitse autoriteiten al langer bezighoudt. In totaal is ongeveer 40 procent van alle verdachten in Duitsland van niet-Duitse afkomst. Dit aandeel is de voorbije jaren bovendien gestaag blijven stijgen, wat wijst op een structureel probleem dat zich verder ontwikkelt.
Deze evolutie valt samen met de grote migratiegolven die Duitsland de afgelopen jaren heeft gekend, waarbij het land honderdduizenden vluchtelingen en asielzoekers heeft opgenomen, waaronder grote aantallen Syriërs en Afghanen die vluchtten voor oorlog en onderdrukking in hun thuislanden.
**Politiek taboe en maatschappelijke onrust**
Opvallend is de reactie, of beter gezegd het gebrek aan reactie, van veel Duitse politici op deze cijfers. Er lijkt een duidelijk taboe te bestaan rond het bespreken van deze problematiek. De indruk ontstaat dat veel beleidsmakers hopen dat het probleem vanzelf verdwijnt door er zo min mogelijk aandacht aan te besteden.
Deze houding van politieke stilte en bedekte reacties staat in schril contrast met de groeiende maatschappelijke onrust en gevoelens van onveiligheid die in verschillende Duitse steden merkbaar zijn. Het recente incident in Essen, waar een Syrische manifestatie uit de hand liep en eindigde in een steekpartij waarbij een jongeman zwaargewond raakte, illustreert deze spanning tussen officiële stilte en straatgeweld.
**Contrast met België**
Interessant is de vergelijking met de situatie in België. Waar Duitse autoriteiten weliswaar terughoudend communiceren over de problematiek, zetten zij wel in op concrete actie door criminele Syriërs en Afghanen terug te sturen naar hun land van herkomst. Dit beleid contrasteert met de Belgische aanpak, waar de terugkeer van criminele vreemdelingen veel minder prioriteit lijkt te krijgen.
Duitsland heeft recent zelfs de uitzettingen van Syriërs hervat na een onderbreking van tien jaar, wat duidt op een pragmatische benadering ondanks de politieke gevoeligheid van het onderwerp.
**Uitdaging voor integratie en veiligheid**
De gepubliceerde cijfers stellen de Duitse samenleving voor belangrijke vragen over integratie, veiligheid en het migratiebeleid. De extreme oververtegenwoordiging van bepaalde groepen bij zware criminaliteit kan niet worden weggewuifd als een statistisch artefact, maar vraagt om een grondige analyse van de onderliggende oorzaken.
Deze cijfers zullen ongetwijfeld voer geven aan het politieke debat over migratie en integratie in Duitsland, zeker in de aanloop naar verkiezingen. De uitdaging ligt erin om een eerlijk gesprek te voeren over deze problematiek zonder te vervallen in stigmatisering, maar ook zonder de ogen te sluiten voor de realiteit van de cijfers.
Voor de Duitse autoriteiten wordt het steeds moeilijker om de groeiende kloof tussen de officiële communicatie en de dagelijkse realiteit te overbruggen. De vraag is of het huidige beleid van stilte houdbaar blijft, of dat er een meer open benadering nodig is om het vertrouwen van de bevolking te behouden.