In een prikkelende analyse voor The Daily Signal waarschuwt historicus en politiek analist Victor Davis Hanson voor de existentiële crisis waar de westerse beschaving momenteel voor staat. Sprekend vanaf zijn eigen boerderij, schetst Hanson een beeld van een wereld waarin de westerse waarden — rationalisme, democratie en individuele vrijheid — onder vuur liggen, zowel van buitenaf als door interne decompositie. Volgens Hanson bevindt het Westen zich op een kantelpunt: na decennia van excuses en open grenzen begint er nu een ‘tegenrevolutie’ te ontstaan.
De paradox van de aantrekkingskracht: De mot en de vlam
Hanson haalt de overleden intellectueel Christopher Hitchens aan om de psychologie van de radicale islam en de immigratie naar het Westen te verklaren. Hij beschrijft een paradoxale relatie die hij vergelijkt met een mot die wordt aangetrokken door een vlam. De welvaart, veiligheid en persoonlijke vrijheden van het Westen werken als een narcoticum voor mensen uit niet-westerse culturen. Ze worden aangetrokken door de vruchten van de beschaving, maar zodra ze er zijn, ontstaat er een diepgewortelde wrok.
De reden hiervoor is volgens Hanson dat de immigranten zich minder ‘puur’ religieus voelen door de luxe en vrijheden die zij in het Westen ervaren. In plaats van dankbaar te zijn voor de gastvrijheid, projecteren zij hun frustratie op het gastland. “Ze haten het narcoticum waar ze verslaafd aan zijn,” stelt Hanson. Dit verklaart waarom figuren zoals Ilhan Omar publiekelijk kunnen beweren dat de Verenigde Staten “het slechtste land ter wereld” zijn, terwijl zij juist profiteerden van de kansen die datzelfde land bood.
De prijs van collectieve schuld en open grenzen
Een centraal thema in Hansons betoog is de destructieve rol van ‘schuldgevoel’. Hij wijst specifiek naar voormalig Duits bondskanselier Angela Merkel, die de grenzen van Europa openstelde vanuit een historisch schuldgevoel over de Tweede Wereldoorlog. Volgens Hanson hebben westerlingen zichzelf wijsgemaakt dat ze de wereld iets verschuldigd zijn vanwege hun historische dominantie, wat leidde tot een onhoudbaar sociaal welzijnssysteem. In veel Europese landen gaat nu tot 40% van het budget naar sociale voorzieningen, waarvan een aanzienlijk deel terechtkomt bij immigranten die niet zijn geassimileerd.
Hanson illustreert dit met een iconische video uit Parijs, waarin een jonge vrouw die een winkel bezit, probeert plunderaars tegen te houden. Terwijl zij hen smeekt om haar levensonderhoud niet te vernietigen en herinnert aan het feit dat zijzelf voor open grenzen heeft gestemd, wordt zij simpelweg weggeduwd. Dit symboliseert volgens de auteur de blindheid van de progressieve elite die geloofde dat tolerantie automatisch zou leiden tot wederzijdse acceptatie.
Culturele frictie en de erosie van de rechtsstaat
De analyse strekt zich uit naar het Verenigd Koninkrijk, waar Hanson spreekt over een “epidemie van geweld” door niet-geassimileerde groepen, met name binnen bepaalde gemeenschappen uit Pakistan. Hij stelt dat er een scheve balans is ontstaan in de rechtspraak: een Brit die openlijk klaagt over de noodzaak van gesloten grenzen of de nationale vlag hanteert, loopt tegenwoordig meer risico om gevangenにして te worden dan een immigrant die zich schuldig maakt aan seksuele intimidatie. De wet wordt volgens hem minder streng toegepast op de nieuwkomers om hen niet te beledigen, wat leidt tot een uitholling van de nationale identiteit.
Ook in de VS ziet hij dit terug in de aanpak van president Joe Biden. Door het toestaan van miljoenen ongedocumenteerde migranten zonder grondige screening, heeft de regering volgens Hanson de controle over de nationale soevereiniteit opgegeven. Hij contrasteert dit met de visie van Donald Trump, die stelt dat de wet volledig en consequent moet worden toegepast: “Als je hier illegaal bent en we pakken je, dan moet je teruggaan en het op de legale manier opnieuw proberen.”
Militaire lessen: Van magnanimiteit naar macht
Om zijn punt over de noodzaak van een krachtig antwoord te onderbouwen, kijkt Hanson naar het Midden-Oosten. Hij beschrijft hoe Israël jarenlang probeerde de Palestijnse radicalisering te bezweren met vrijgevigheid en economische steun. De overtuiging was dat als men Gaza zou transformeren tot een soort ‘Dubai’ en arbeiders met goede lonen zou toelaten Israël binnen, de haat zou verdwijnen. Dit bleek een misrekening. De aanvallen van 7 oktober bewezen dat radicale ideologieën niet reageren op vriendelijkheid, maar op kracht.
Hanson stelt dat de recente militaire operaties tegen Hamas en Hezbollah, en de druk op Iran, laten zien wat er gebeurt wanneer het Westen (of een westerse bondgenoot) stopt met excuses maken. Iran, ooit de ‘pestkop’ van het Midden-Oosten, is nu volgens hem gedemilitariseerd en gedenucleariseerd. De les is simpel: wanneer je het Westen blijft vertellen dat het decadent is en dat de Sharia-wetgeving superieur is, dwing je het Westen uiteindelijk om terug te vechten.
De tegenrevolutie tegen het ‘Frankenstein-monster’
Hanson concludeert dat de huidige politieke verschuivingen in Europa en de VS — de opkomst van de AfD in Duitsland, Meloni in Italië en Farage in het VK — geen incidenten zijn, maar een logische reactie. Hij noemt de huidige situatie een “Frankenstein-achtig monster”, gecreëerd door een technocratische elite die gefascineerd is door postmodernisten als Foucault en Derrida. Deze elite heeft de fundamenten van de westerse beschaving ondermijnd in de naam van progressiviteit, om nu geschokt te zijn dat de burgerbevolking in opstand komt.
Voor Hanson is de strijd nu een overlevingstocht voor de beschaving. Hij herinnert de kijker eraan wat het Westen de wereld heeft gegeven: de klassieke beschaving, rationeel denken, wetenschappelijke methoden, de Renaissance en de Verlichting. “De wereld is niet geglobaliseerd, maar gewesteriseerd,” betoogt hij. Als iemand in Soedan een smartphone gebruikt of in China op een laptop werkt, is dat het resultaat van westerse innovatie. Het is volgens hem niet langer acceptabel om deze prestaties te overschreeuwen met excuses.
Conclusie: Het einde van de excuses
De kernboodschap van Victor Davis Hanson is dat het Westen moet stoppen met het accepteren van de rol van de ‘schuldige partij’. De tegenrevolutie die nu plaatsvindt, zal door de linkse elite worden bestempeld als racisme of nativisme, maar volgens Hanson is dit slechts de natuurlijke reactie van een organisme dat probeert te overleven. De strijd gaat niet enkel over grensbewaking of immigratiecijfers, maar over de vraag of de westerse mens nog gelooft in de superioriteit van zijn eigen waarden.
Uiteindelijk stelt Hanson dat de westerse wereld pas weer stabiel wordt wanneer zij met zelfvertrouwen kan zeggen: “Wij hebben niets om ons voor te verontschuldigen.” De overgang van een houding van verontschuldiging naar een houding van verdediging is volgens hem de enige weg om te voorkomen dat de westerse beschaving definitief bezwijkt onder de druk van externe agressie en interne decadentie.
Dit artikel werd gegenereerd met Gemma 4 Abliterated · model huihui_ai/gemma-4-abliterated:31b.
