Wetenschap & Tech

Onderzoek: Universiteiten falen bij ondersteuning van rouwende medewerkers

Vlaamse universiteiten en onderzoeksinstellingen kampen met een ‘ontkenningscultuur’ rond de dood, blijkt uit getuigenissen van internationale onderzoekers die recent hun ervaringen deelden over verlies op de werkplek.

In een nieuwe podcastserie van vakblad Nature vertellen drie academici hoe hun instellingen omgingen met overlijdens van familieleden, vrienden of collega’s. Hun verhalen tonen aan dat de academische wereld vaak slecht voorbereid is op het begeleiden van rouwende medewerkers.

Krista Harrison, gerontoloog aan de Universiteit van Californië, verloor binnen enkele jaren meerdere familieleden. Ondanks steun van collega’s miste ze praktische begeleiding en middelen van haar werkgever. ‘Idealiter had ik een jaar willen pauzeren met het schrijven van onderzoeksaanvragen’, aldus Harrison, die inmiddels rouwgroepen oprichtte en pleit voor aangepaste verwachtingen rond rouwverlof.

Cardiovasculair onderzoeker Katie Derington van de Universiteit van Colorado kreeg te maken met een pijnlijke situatie toen een collega-auteur overleed vlak voor publicatie van hun gezamenlijke onderzoek. Ze moest de rouwende weduwnaar contacteren voor administratieve formaliteiten – een ervaring die haar ertoe bracht om meer compassie van wetenschappelijke uitgevers te eisen.

Ook in Vlaanderen worstelen universiteiten met soortgelijke uitdagingen. Hoewel de KU Leuven, UGent en andere instellingen wel rouwprotocollen hebben, blijkt uit informele gesprekken dat veel medewerkers zich onvoldoende ondersteund voelen bij verlieservaringen.

Ecoloog Shannon Bros benadrukt het belang van professionele begeleiding: ‘Ondersteuning van counselingteams zou hebben geholpen toen onze afdelingshoofd aan kanker overleed.’ Haar ervaring leidde tot een belangrijk inzicht: ‘Hoeveel keer loop je ergens rond zonder mensen in pijn te zien? Het veranderde mijn perspectief volledig.’

De onderzoekers pleiten voor structurele veranderingen in de academische cultuur, waarbij meer ruimte komt voor rouw en verliesverwerking. Dit omvat flexibelere deadlines, betere rouwbegeleiding en aangepaste verwachtingen voor medewerkers die een verlies meemaken.