Bron: NOS Algemeen | Methode: Herschreven
Origineel: “Dit zijn de volgende mogelijke doelwitten van Trump in Latijns-Amerika”
Weinig mensen zullen hebben verwacht dat 2026 zou beginnen met een inval van Venezuela door de VS. Maar het is al lange tijd duidelijk dat het Amerikaans beleid voor Latijns-Amerika in de tweede termijn van Trump radicaal is veranderd ten…
Weinig mensen zullen hebben verwacht dat 2026 zou beginnen met een inval van Venezuela door de VS. Maar het is al lange tijd duidelijk dat het Amerikaans beleid voor Latijns-Amerika in de tweede termijn van Trump radicaal is veranderd ten opzichte van voorganger Biden. Met de recente inval in Venezuela en de ontvoering van Maduro is duidelijk geworden hoe ver de Amerikanen bereid zijn te gaan om hun beleid in de regio te laten gelden.
Verhoogde militaire aanwezigheid in het Caribisch gebied, aanvallen op veronderstelde drugsboten, inmenging in verkiezingen: Trump laat zich nadrukkelijk gelden in de regio. Latijns-Amerika is immers de achtertuin van de VS, zo zeggen Trump en buitenlandminister Rubio, en alleen de VS bepaalt wat daar gebeurt.
Cuba in het vizier van Rubio
Het communistische eiland Cuba staat hoog op de lijst van mogelijke doelwitten. Buitenlandminister Rubio, zoon van Cubaanse migranten en opgegroeid in de conservatieve latino-gemeenschap in Miami, heeft een enorme afkeer van het communistische regime op het eiland.
“Als ik in Havana woonde en in de regering zat, zou ik me zorgen maken.”
Deze woorden van Rubio in een interview met NBC News afgelopen zondag maken de Amerikaanse intenties duidelijk. Venezuela lijkt wat dat betreft een eerste stap om het Cubaanse regime te verzwakken: Cuba is grotendeels afhankelijk van Venezolaanse olie en daar is nu een stop op gezet door de Amerikanen. Rubio hoopt dat een totale economische ineenstorting van het noodlijdende eiland zal leiden tot de val van het door hem zo gehate regime.
Nicaragua: goud, zilver en drugs
Een volgend mogelijk doelwit is Nicaragua, waar dictator Ortega samen met zijn vrouw en ‘co-president’ Rosario Murillo sinds 2007 de scepter zwaait. Nicaragua heeft geen olie of gas zoals Venezuela, maar beschikt wel over grote hoeveelheden goud en zilver. Daarnaast is het Nicaraguaanse regime een ideologische tegenstander van de VS en wordt het land beschuldigd van een rol in drugshandel naar de Verenigde Staten.
Mexico: kartels als hoofdprobleem
Drugshandel door georganiseerde misdaad is ook het hete hangijzer in de relatie tussen Mexico en de VS. In een interview met Fox News zei Trump gisteravond nog dat de volgende fase “grondaanvallen op kartels” zullen zijn, en dat Mexico de facto wordt bestuurd door drugskartels.
Doelwitten in buurland Mexico aanvallen is iets waar Trump en zijn kabinetsleden vaker op hebben gehint. Maar met het WK voetbal op komst, dat de landen samen met Canada organiseren, en gezien de hechte handelsrelatie, lijkt dat voorlopig geen realistisch scenario.
Colombia: cocaproductie zorgt voor spanning
Zodra het woord drugs valt, kijkt Washington ook naar Colombia. Trump en de Colombiaanse president Petro hebben een zeer moeizame relatie en de Amerikanen beschuldigen Petro van drugssmokkel. Na de inval van Venezuela werd het Colombiaanse leger naar de grens met het buurland gestuurd en viel de Colombiaanse president de VS hard aan op sociale media.
Toen Trump vervolgens zei dat Colombia binnenvallen hem goed in de oren klonk, liepen de spanningen verder op. Inmiddels hebben de twee leiders telefonisch gesproken en is Petro zelfs uitgenodigd in het Witte Huis, maar vanwege de ideologische verschillen en de enorme cocaproductie in Colombia blijft de relatie tussen de twee landen instabiel.
Panama en de Chinese invloed
Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar Trump was nog niet geïnstalleerd als president van de VS toen hij zijn pijlen richtte op Panama. Hij weigerde de inzet van militaire middelen uit te sluiten om het Panamakanaal, een cruciale waterweg die de Stille Oceaan verbindt met de Atlantische Oceaan, over te nemen.
Volgens Trump speelt China een te grote rol in Panama en betalen Amerikaanse schepen te veel om door het kanaal te varen. Onder de rechtse president Mulino is de Chinese invloed in Panama teruggedrongen en Trump heeft het al een tijd niet meer over het Panamakanaal gehad, maar het land blijft op de radar van de Amerikanen.
Verkiezingen als nieuwe inmenging
Los van militaire interventies zullen de VS naar verwachting in 2026 ook niet stilzitten bij de verkiezingen die worden gehouden in een aantal landen. Het eerste land is Costa Rica, dat op 1 februari naar de stembus gaat. Koploper in de peilingen is de conservatieve Laura Fernández, die verregaande maatregelen voorstelt om de toegenomen criminaliteit in het land aan te pakken – een kandidaat die Trump zal kunnen bekoren.
Ook Peru, Brazilië en Colombia, drie van de grootste landen in Zuid-Amerika, kiezen nieuwe presidenten in het aanstaande jaar. Voor Trump een perfect moment om zijn grip op wat hij ziet als ‘zijn achtertuin’ verder te verstevigen.
Wat betekent dit?
De Amerikaanse strategie in Latijns-Amerika onder Trump lijkt gebaseerd op drie pijlers: het bestrijden van drugskartels, het terugdringen van Chinese invloed en het wegwerken van ideologische tegenstanders. De inval in Venezuela markeert een nieuwe fase van directe militaire interventie die andere landen in de regio doet vrezen voor hun soevereiniteit.
Met meerdere presidentsverkiezingen op de agenda dit jaar en Trumps uitgesproken ambitie om Latijns-Amerika als Amerikaanse achtertuin te beschouwen, kunnen we verwachten dat 2026 een jaar van toenemende spanning en mogelijke interventies zal worden in de regio.